حدّثنا عليّ بن محمّد، حدّتنا أبوالحسن، أخبرني حمّاد بن سلمة عن عليّ بن زيد بن جدعان عن عديّ بن ثابت عن البراء بن عازب، قال: أقبلنا مع رسول اللّه‌(ص) في حجّته الّتي حجّ، فنزل في بعض الطريق فأمر بالصلاة جامعة، فأخذ بيد عليّ فقال: «ألست أولى بالمؤمنين من أنفسهم؟ قالوا: بلى، قال: ألست أولى بكلّ مؤمن من نفسه؟ قالوا: بلى قال: فهذا وليّ من أنا مولاه، اللّهمّ وال من والاه و عاد من عاداه؛ (٢٢)

براء بن عازب مى‌گويد: در سفر حج همراه پيامبر بوديم كه در قسمتى از مسير، منزل گزيديم، امر كردند تا نماز جماعت به پا داريم، سپس دست على(ع) را گرفته و فرمودند: آيا من از مؤمنين به خودشان سزاوارتر نيستم؟ گفتند: بله، فرمود: آيا من از هر مؤمنى به خودش سزاوارتر نيستم؟ گفتند، بله، فرمود: پس اين [على(ع)] مولاى هركسى است كه من مولاى اويم، خداوندا ؛ دوستانش را دوست بدار و با دشمنانش دشمن باش.

اگر چه در اين نقل ابلاغ أمر ولايت على(ع)، توسط پيامبر در روز غدير خم، ذكر نشده است ولى اين روايت به شهادت روايت گذشته، بر همان روز غدير خم منطبق مى‌شود و شايد عدم تصريح به روز غدير در روايت، به سبب رعايت اختصار بوده است. در هر صورت دلالت روايت بر مطلوب ما از ولايت أمر، كامل و تمام است.

احمد در مسندش به سند خود از عبدالرحمن بن أبى ليلى نقل مى‌كند:

(٢١)بحارالانوار،ج ٣٧،باب اخبار الغدير،ص ١٥٩.
(٢٢)سنن ابن ماجه،ج ١، ص ٤٣.