روايات فراوانى فى الجمله دلالت بر حرمت آواز خواندن طرب آور (غنا) و نواختن ساز (موسيقى) و نيز گوش دادن به آنها دارد؛ از سوى ديگر، در برخى از روايات مواردى مانند غنا در قرائت قرآن و مجلس عروسى و نيز غنا بدون موسيقى جايز شمرده شده است. از مجموعه روايات مى‌توان به اين نتيجه رسيد كه غنا به تنهايى حرام نيست و حتى اگر داراى مفاهيم لهوى باشد حكم آن بيش از كراهت نخواهد بود، زيرا دليلى بر حرمت مطلق لهو نيست و تنها هنگامى كه با فعل حرامى مانند موسيقى حرام يا مجلس حرام همراه شود حرمت آن به غنا و استماع آن سرايت خواهد كرد. اما در باره موسيقى مى‌توان گفت موسيقى حماسى و غير مطرب از ادله حرمت استثناء مى‌شود و موسيقى لهوى غير مطرب نيز تنها مكروه است، بلكه شايد بتوان گفت فقط موسيقى مطرب كه به گونه اهل لهو نواخته مى‌شود حرام است.

نخست ؛ حكم غنا

غنا في الجمله حرام است و در اين مطلب اشكالى نيست؛ زيرا در اين باره روايات مستفيضه‌اى وجود دارد كه برخى از آنها از نظر سند كامل است.

«غناء» عبارت از صوت مطرب است. تفاوتى نيست كه طرب به نحوى باشد كه سبب