استنكاف بزرگان و اعيان شيعه از انجام متعه، به سبب عفت و بى نيازى و اكتفاى آنان به تعدد زوجاتى است كه خداوند براى آنان حلال كرده است. چنانچه زيادتر از اين بخواهند، مى‌توانند همچون برخى از رؤوساى ثروتمند قبايل و ديگران، به بيشتر از اين مقدار، متعه كنند.

به هر حال، خوددارى بزرگان از اين عمل، دليل بر كراهت هم نمى‌شود، چه رسد به اينكه دليل بر حرمت شود، مگر نه اينكه صحابه و تابعين «رضوان اللّه‌ عليهم» با كنيزان محشور بوده و از آنها بهره مى‌برده‌اند و از آنها داراى فرزندان فاضل مى‌شده‌اند، اما امروزه بزرگان، از اين كار دورى مى‌كنند با اينكه به صراحت قرآن كريم، اين كار حلال است. (١٣٥)

آنچه گذشت حقيقت متعه و دلايل روشن آن، از كتاب و سنت و سيره اصحاب، پس از رحلت پيامبر(ص) و همچنين شبهات واهى و پاسخهاى روشن آن بود. اينك اين سؤال مطرح است كه اين همه هياهو و جنجال، خرده‌گيرى و عيب جويى بر شيعه براى چيست؟

مصلح بزرگ، شيخ جعفر كاشف الغطاء گفته، حق اين است كه:

اگر مسلمانان، به اين دستور اسلام، با احكام صحيح آن از قبيل عقد، عدّه، داشتن حساب و كتاب و حفظ نسل، عمل مى‌كردند، فاحشه خانه‌ها و باب زنا و فحشا بسته مى‌شد و بدبختى‌هاى ناشى از اين شر، از جامعه انسانى رخت بر مى‌بست و بسيارى از روسپى‌هاى فاحشه به انسانهاى عفيف و پاك دامن تبديل مى‌شدند و نسل انسانى دو چندان مى‌شد و اولاد پاك افزايش مى‌يافت و مردم از بچه‌هاى بى سرپرست و آواره، نفس راحتى مى‌كشيدند و اخلاق و پاكى و فوايد بى شمار ديگرى، همه جا را فرا مى‌گرفت.

خدا دانشمند بنى هاشم و «حبر امت» ؛ يعنى عبداللّه‌ بن عباس را خير دهد كه اين سخن جاويدان و مشهور را كه ابن اثير در «نهايه» و زمخشرى در «فائق» و ديگران نقل كرده‌اند بر زبان جارى ساخت كه:

(١٣٥) أصل الشيعة و أصولها، ص١٥١ ـ ١٥٢، چاپ عرفان، صيدا.