آن مرد كمى زشت بود... تا اينكه به پايين يا بالاى مكه رسيديم. در اين هنگام دخترى كه به مانند شتر جوان بود به ما رسيد... سپس او را متعه كردم و من خارج نشدم تا اينكه رسول خدا(ص) متعه را حرام كرد.

در روايت ديگرى آمده است:

رسول خدا(ص) در سال فتح مكه و هنگامى كه به مكه وارد شديم دستور داد تا متعه كنيم. آنگاه قبل از اينكه از مكه خارج شويم ما را از اين كار نهى كرد. (١٠٦)

ملاحظه مى‌شود كه چقدر تفاوت بين تحريم متعه در جريان جنگ خيبر كه در اوايل سال هفتم هجرى اتفاق افتاد و بين تحريم آن در سرزمين اوطاس، در جريان جنگى كه در دهه دوم ماه شوال از سال هشتم اتفاق افتاد و يا تحريم آن در مكه كه پيامبر(ص) در هجدهم ماه رمضان به آن وارد شد و پس از حدود بيست روز از آن خارج شد، وجود دارد.

با توجه به اين اضطراب و تعارض، چگونه مى‌توان به اين روايت اعتماد كرد؟

مطلب سوم: خالى بودن حديث پيامبر(ص) از تحريم متعه در مواضع ياد شده

كسى كه در سخنان پيامبر(ص)، در مواضع ياد شده تحقيق و تتبّع كند اثرى از تحريم متعه نخواهد يافت. در كتب سيره تصريحى در مورد متعه، در جريان جنگ خيبر كه پيامبر(ص) در ماه محرّم به آنجا وارد شد، نمى‌يابيم. علاوه بر اين، متعه به زنان آزاد اختصاص دارد و قاعدتاً اسيران جنگ خيبر ـ در صورت جواز برده گرفتن آنها ـ كنيزهاى مسلمانان بوده‌اند؛ بنابراين چگونه ممكن است پيامبر(ص)، متعه كردن كنيزانى را كه در ملكيت مسلمانان هستند، حلال كرده باشد؟

خداوند مى‌فرمايد:

{والّذين هم لفروجهم حافظون، إلاّ على أزواجهم أو ما ملكت أيمانهم فإنّهم غير ملومين } ؛ (١٠٧)

و آنها كه دامان خود را حفظ مى‌كنند، تنهاآميزش جنسى با همسران و كنيزانشان

(١٠٦) صحيح مسلم، ج٤، ص١٣٣، باب «نكاح المتعه» .
(١٠٧) مؤمنون، آيه ٥ ـ ٦.