مسلمانى كه به حسن و قبح ايمان دارد و اهداف شريعت را مى‌شناسد، به فكرش خطور نمى‌كند كه خداوند سبحان در برهه‌اى از زمان، زنا را براى مسلمانان تجويز كرده و به جاى اين كه به نيكويى دستور دهد، به زشتى دستور داده باشد.

تمامى اينها ما را بر آن مى‌دارد كه متعه را از نو مورد بررسى قرار دهيم تا بر حدود، شرايط و احكامش واقف شويم و حق، به بهترين وجه براى ما مشخص شود و ترديدى براى ما نماند كه ازدواج موقت، از نظر ماهيت و حقيقت، تفاوتى با ازدواج دايم ندارد، هر چند در برخى از احكام همانند ازدواج با كنيزان، با آن متمايز است. خداوند در مورد ازدواج با كنيزان فرموده است:

{و من لم يستطع منكم طولاً أن ينكح المحصنات المؤمنات فمن ما ملكت أيمانكم من فتياتكم المؤمنات.... } ؛ (٨٧)

و آنانكه توانايى ازدواج با زنان(آزاد) پاكدامن با ايمان را ندارند مى‌توانند با زنان پاكدامن از بردگان با ايمانى كه در اختيار داريد ازدواج كنند.

بنابراين مطابق اين آيه، ازدواج با كنيزان، از نظر ماهيت و حقيقت، با ازدواج با زنان آزاد، تفاوتى ندارد، هر چند در برخى از احكام شرعى با هم تفاوت دارند.

اگر اين نويسنده در احكام متعه ـ كه در آغاز اين مقاله به آن اشاره شد ـ دقت مى‌كرد، اعتراف مى‌كرد كه بين متعه و زنا تفاوت فاحشى وجود دارد؛ زيرا متعه از مسائل فقهى فرعى است كه ديدگاه فقها مانند ديگر مسائل فقهى در مورد استمرار حلّيت آن ـ و نه در اصل حلّيت آن ـ متفاوت است. در اينجا اين سؤال مطرح مى‌شود كه چرا در مورد اين مسأله اين هياهو ايجاد شد و به چه دليل تيرهاى اتهام به طرف قائلان به حلّيت متعه پرتاب

(٨٦) اعراف، آيه ٢٨.
(٨٧) نساء،آيه ٢٥.