ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٢٨ - ناگوارى دردها در مقابل خوشىهاى لذايذ از حيث اثر قابل مقايسه نيستند

بنا بر اين ، حال كه خداوند ما را در نعمت تندرستى غوطه ور ساخته است قدر نيروهاى آن را بدانيم و به اضافه اين كه خود در برخوردارى از آنها بكوشيم ، نظم و ترتيب و قوانين جامعه را هم چنان راه بيندازيم كه مديران و كارفرمايان و پيشتازان ما هم به وجود آوردن راه‌هاى بهره ورى از نيروهاى تندرستى ما را در مسير حيات جدّىترين وظيفهء خود بدانند ، همان طور كه امير المؤمنين عليه السلام در سخنان و نامه‌هاى مباركشان به همين وظيفهء جدى براى عموم مسئولان تأكيد فرموده است : مانند كلم راع و كلكم مسئول عن رعيته ( همهء شما چوپانيد [ مديريت نسبى داريد ] و در بارهء زيردستان خود مسئوليد ) با نظر به قواعد جاريهء طبيعت به دستور خداوندى ، هر اندازه كه ساليان عمر آدمى پيش مى رود ، بايد براى تقويت نيروهاى تكاملى خود در دو قلمرو علم و عمل بيفزايد و با يك بدن تحليل رفته وارد ميدان مشاهدهء نتايج اعمال پليد خود نگردد .
تا آن جا كه امكان دارد به بيدارى خود در اين زندگانى بيفزاييم و شكمها را از فضولات اضافى باز بداريم و بر تقويت روحى بپردازيم . ما با گام برداشتن در چنين راه سازنده اى ، در حقيقت قدم در راه مشيت خداوندى كه براى اصلاح ما به راه انداخته است بر مى داريم و خود پروردگار بىنياز ما فرموده است اگر به من كمك كنيد ، يعنى مطابق مشيت من حركت كنيد ، من شما را يارى خواهم كرد . . . و فرموده است : « كيست كه به خداوند قرض حسنه بدهد و خداوند چند برابرش را براى او بيفزايد و براى او است پاداش عالى . » قطعى است كه خداوندى كه تمامى مجموعهء خزاين آسمانها و گنجينه‌هاى زمين از آن او است ، هيچ نيازى به اين قرضها ندارد ، بلكه خداوند با اين مسئوليت كه متوجه بندگانش مى فرمايد ، مى خواهد آنان را در بوتهء آزمايش در نعمت عظماى « گرديدن » هاى تكامل در حيات پويا و هدفدار قرار بدهد . . . ٤٤ ) -