ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٤٤ - ترجمهء خطبهء صد و هشتاد و دوم

قطرهء باران و قرارگاهش را و دانه كشيدن مورچه و محل كشيدن آن را ، و آنچه كه غذاى مگس را كفايت كند و آنچه را كه زن در شكم خود آن را حمل مى كند . ٢٤ و ستايش خدا را كه پيش از آن كه كرسى يا عرش يا آسمان و زمينى يا جن يا انسى پاى به عرصهء هستى بگذارند ، وجود داشت . ٢٥ او با هيچ توهمى درك نشود و با هيچ فهمى قابل اندازه گيرى و متعين نگردد و هيچ سؤال كننده اى او را به خود مشغول ندارد و هيچ عطايى چيزى را از او نكاهد ٢٦ او با چشم حسى ننگرد و با مكانى محدود نشود و با جفتها توصيفش نتوان كرد و در امر خلقت به وسيله و صنعت نيازى ندارد . درك او به وسيلهء حواس نيست و با مردم او را قياس نتوان كرد . ٢٧ خداوندى كه سخن با موسى به ميان آورد و از آيات خود عظمتى را به آن حضرت ارائه فرمود ، بدون اعضا و ابزار و بدون نطق با لب و دهان و گوشت پاره‌هاى كمك صوت و لفظ . ٢٨ اگر اى كسى كه در توصيف پروردگارت خود را به زحمت تصنع وادار كرده اى ، راست مى گويى ، جبرئيل و ميكائيل و سپاه فرشتگان مقرب را كه در منزلگاه‌هاى قدس با قامت خميده و عقول ناتوان از تعريف بهترين خلق كنندگان ، در عبادتند توصيف كن . ٢٩ جز اين نيست آنچه كه به وسيلهء صفات درك مى شود ، داراى اشكال و ابزار و آلات مى باشد و هنگامى كه پيك اجل بر درش فرا رسد ، زندگيش پايان يابد . ٣٠ پس معبودى جز او نيست ، با نور خود همهء ظلمتها را روشن ساخت و با تاريكى كه مقرر فرموده همهء روشنى را تاريك ساخت . ٣١ وصيت به تقوى ٣٢ اى بندگان خداوند ، شما را به تقواى خدايى كه لباس بر شما پوشاند و معيشت را براى شما فراهم فرمود توصيه مى كنم . ٣٣ اگر كسى مى توانست نردبانى براى جاودانگى پيدا ٣٣ كند يا براى دفع مرگ راهى پيش گيرد ، قطعا اين شخص ، سليمان بن داود عليه السلام بود ٣٤ كه ملك جنّ و انس براى او مسخّر بود با منصب پيامبرى و تقرب بزرگ به