مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٨٤ - حدیثی در خصائص پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم

· الکُردوس: الفِقرَةُ من فِقَر الکاهِل؛ کلُّ عظمَین التقیا فی مفصل، جمع کَرادیس.

· تجرّد: أی: تعرّی،یعنی خالی شد؛ و شاید در حدیث به معنی خلوّ از کدورات و کثافات باشد؛ کما آنکه عطف این کلمه به کلمه «أنوَر»مؤیّد این معنی است.

· اللَّبَّة: موضع القلادة من الصدر.

· الأشعَر: الکثیر الشَعر الطویلة.

· شَثْن و شَثْل: به معنی غلیظ و درشت و پرگوشت.

· الطَرَف، جمع أطراف: بمعنی أطراف البدن؛ و معنی سائلُ الأطرافاینکه: اطراف بدن حضرت افتاده بود.

· خَمْصان: ضامر البطن؛ أخْمَص القَدَم: ما لا یصیب الأرضَ مِن باطنها. و ربّما یراد بها القَدَمُ کلّها؛ أخمَصُ البَدَن: وسطُه.

· المَسیح: حسن الوجه.

· ‌زال: تحرّک.

·‌ قَلَع ـَ قَلعًا: انتزعه مِن أصله.

·‌ صَبَبٌ: سرازیری.

· ساقَ ـُالماشیةَ: حَثَّها علی السّیر مِن خلف (عکس قادَها).

· دَمُثَ ـُ دَماثَةً: سَهُلَ خُلقُه، فهو دَمِثٌ.

·‌ الجافی: الغلیظ؛ جافی الخُلُق: غلیظ العِشرَة.

· المَهین: الحقیر الضعیف ـ القلیل الرأی و التمییز.

· الذَّواق: طَعْم؛ یقال «ذواقه طیّبٌ» أی: حسن.

· تَحَدَّث: تکلّم.

· احتَرَسَ [منه]: تحفّظ و تَوقَّی.