مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٩٢ - زیارت حضرت امام رضا علیه السّلام در رجب

و مرحوم محدّث قمی، در هدیّة الزائرین، صفحۀ ٢٨٣، عین همین ترجمۀ مجلسی را در ترجمۀ این فقره از حدیث آورده است.

و ثالثاً: ابن قولَوَیه در کامل الزیارات، صفحه ٣٠٦، با سند متّصل خود از پدرش و محمّدبن الحَسن و علیّبن الحسین جمیعاً از سعدبن عبداللهبن أبی‌خلف از حسنبن علیّبن عبداللهبن المغیرة از حسینبن سیفبن عُمَیرة از محمّدبن أسلم جبلی از محمّدبن سلیمان از حضرت أبی‌جعفر الجواد علیهالسّلام، عین این روایت را با لفظ رَجَب با جیم معجمه، روایت کرده است.

و در وسائل الشّیعة، بابی را به عنوان استحباب اختیار زیارة الرّضا علیهالسّلام و خصوصاً فی رجب منعقد نموده است. (طبع امیر بهادر، جلد ٢، صفحه ٤١٠)[١]

و رابعاً: مرحوم شیخ فضل الله نوری در این حدیث شریف ضبط رجب را به حاء ‌مهمله نفرموده است و تصریحی بر مادّۀ رَحْب ندارد و فقط چنانچه در صفحۀ ٣٢٦ از جلد اوّل فروع کافی ملاحظه می‌شود، عبارت به لفظ رَحْب نوشته شده است؛ بنابراین به چه دلیل می‌توان گفت: این تصحیح آن مرحوم است؟ بلکه به ظنّ قریب به یقین، در کتابت کاتب نقطۀ جیم را نگذارده است.

و خامساً: ‌اگر شک کنیم که در اصل رَحْب بوده یا رَجَب، أصالة عدم زیادة‌ النُّقطة مقدّمٌ علی أصالةِ عدم النّقیصة؛ و بنابراین باید گفت رَجَب در نُسخ صحیح است نه رَحْب.

و سادساً: معنای رَحْب مناسب با مقام نیست، چون رحْب به معنای وسعت در مکان و محلّ است نه هر سِعه‌ای. و از موارد استعمال آن مشاهده می‌شود که پیوسته در موارد سعۀ مکانی و محلّی از آن استفاده می‌شود، و اگر احیاناً به معنای مطلق سعه آید، باز به عنایت استعمال لفظ خاصّ در معنای مطلق آن است.

[١]ـ وسائل الشّیعه، ج ١٤، ص ٥٦٥.