مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٩٥ - اشعاری از سیّد حمیری در مدح أمیرالمؤمنین علیه السّلام
|
تتدلّی علیه منها ثمارٌ |
مِن جَنَی لِینَةٍ و طَلْحٍ نَضید |
و در تعلیقۀ آن، دو روایت لطیف از مناقب ابن شهر آشوب، و ینابیع المودّة آورده است مبنی بر آنکه:
«درخت طوبی هم در منزل رسول خدا [صلّی الله علیه و آله و سلّم] و هم در منزل أمیرالمؤمنین [علیه السّلام] است و منازل آنها در بهشت واحد است. حضرت رسول [صلّی الله علیه و آله و سلّم] فرمودهاند: ”اِنَّ داری و دارُ علیٍّ واحدٌ غدًا.“»
دیوان حمیری، صفحۀ ١٧٧:
|
«إنّی لأکرَهُ أن اُطیل َ بمجلسٍ |
لا ذکرَ فیه لفضلِ آل محمّد |
|
|
لا ذکرَ فیه لأحمدَ و وصیّه |
و بنیه ذلک مجلسٌ نَطَفٌ رَدِی |
|
|
إنّ الّذی ینساهم فی مجلسٍ |
حتّی یفارقه لَغیرُ مُسَدَّد» |
و در تعلیقه گوید:
«قال أبوالفرج الإصفهانی فی أغانیه، المجلّد ٧، صفحة ٢٦٦: حدّثنی محمّد بن جعفر النحویّ، قال: حدّثنا ابن القاسم البزِّیّ، عن إسحاق بن محمّد النخعیّ، عن عقبة بن مالک الدّیلمیّ، عن الحسن بن علی بن أبیجرب بن أبیالأسود الدُّئلی، قال: کنّا جلوسًا عند أبیعمرو بن العلاء، فتذاکرنا السیّدَ فجاء فجلس، وخُضنا فی ذکرِ الزّرع و النّخلِ ساعةً، فنهَض فقلنا: یا أباهاشم! مِمَّ القیامُ؟ فقال: أنّی لأکرَه أن أُطیل الأبیاتَ.»
در صفحۀ ١٨٦ گوید:
|
«غُرِسَت نخیلٌ مِن سُلالةِ آدَمَ |
شرفًا فطاب بفخر طیبِ المَولِدِ |
|
|
زیتونةٌ طلَعتْ فلا شرقیّةٌ |
تُلقَی و لا غربیّةٌ فی المَحتِدِ |
|
|
ما زال یَـشرُق نورُها من زَیتِها |
فوق السُّهول و فوق صُمِّ الجَلمَدِ |