مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٦٠

ستون کن زانوت را زیر پای عمّه‌ات زینب

بگیرش زیر بازو یاریش وقت سواری کن

ز زنجیر گران بین گردن بیمار را خونین

بیا آن گردن مجروح را مرهم‌ گذاری کن

ز شعر تو شرار افروخت انصاری به ‌جان و دل

تو انصاریّ خود را خسروا در حشر یاری کن[١]

ای عَلَمت کنیه و نام نبیّ

خورده لبت آب ز جام نبیّ

مهدی دین هادی عالم تویی

روشنی دیدۀ آدم تویی

حافظ شرعیّ و امام امم

طاعت تو فرض همی بر ذمم

جان تویی و هر دو جهانت تن است

مهر و مه از نور رخت روشن است

آهن مریخ شده موم تو

عیسی عقل آمده مأموم تو

چرخ که این اوج فروشی کند

بر در تو حلقه به‌گوشی کند

عقل که لافش ز سروشی بود

پیش تو در نکته نیوشی بود

فتنه بر اقطار جهان تاخته است

تیغ حوادث ز نیام آخته است

بهر چه یک لحظه به خون ستم

گل نکنی خاک وجود و عدم

ای به درت مقتدی افلاکیان

سایه فکن بر سر این خاکیان

ما همه مقهور و تویی قهرمان

خون دل و دین ز جهان وا سِتان

شرع تو کشتی است بیا نوح باش

ما همگی تن تو بیا روح باش