مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٠٩ - اشعاری از نیّر تبریزی در توسّل به حضرت ثامن الائمّه علیهالسّلام
|
٤٨. و رایَةٌ یقدُمُها حَیدرٌ |
و وَجهُه کالشّمسِ إذ تَطلُعُ |
|
|
٤٩. غدًا یُلاقِی المُصطَفَی حَیدَرٌ |
و رایَةُ الحمدِ له تُرفَعُ |
|
|
٥٠. مولیً له الجَنّةُ مأمورةٌ |
و النارُ من إجلالِه تَفزَعُ |
|
|
٥١. إمامُ صِدقٍ و له شیعةٌ |
یَروَوا من الحَوضِ و لم یُمنَعوا |
|
|
٥٢. بِذاک جاءَ الوَحیُ مِن ربِّنا |
یا شیعةَ الحقِّ فلا تَجزَعوا |
|
|
٥٣. و الحِمیَریّ مادِحُکم لم یَزل |
و لَو یُقطَّعْ أصبَعًا أصبَعُ |
|
|
٥٤. و بعدَه صَلّوا علی المُصطفَی |
و صِنْوِه حَیدَرَةَ الأصلَعُ“»[١]و[٢] |
حسن النّوری[٣]و[٤]
[اشعاری از نیّر تبریزی در توسّل به حضرت ثامن الائمّه علیهالسّلام]
در توسّل به حضرت ثامن الائمّه گوید:
|
نسیم قدسی یکی گذر کن |
به بارگاهی که لرزد آنجا |
|
|
خلیل را دست، ذبیح را دل |
مسیح را لب، کلیم را پا |
|
|
نخست، نعلین ز پای بر کن |
سپس قدم نه به طور ایمن |
|
|
که در فضایش ز صیحۀ لَنْ |
فتاده مدهوش هزار موسی |
[١]ـ شرح و ترجمۀ این قصیدۀ معروف را حضرت علاّمه طهرانی ـ رضوان الله علیه ـ در معادشناسی، ج ٩، ص ٤٦٥ إلی ٤٨٠ با قدری اختلاف آوردهاند، ولیکن به رسم حفظ امانت همانگونه که در مکتوبات خطی تدوین نموده بودند، در این مقام آورده شد. (محقّق)
[٢]ـ مجالس المؤمنین، طبع اسلامیّه، ج ٢، ص ٥٠٨؛ دیوان سیّد حمیری، با قدری اختلاف.
[٣]ـ در انتهای اشعاری که به خطّ خوش و زیبای مرحوم آقا میرزا حسن نوری در جُنگ خطی مرحوم علاّمه تحریر شده بود، امضای ایشان به جهت حفظ امانت باقی گذارده شد؛ رحمة الله علیهما رحمة واسعة. (محقّق)
[٤]ـ جنگ ٢، ص ١٠٩.