مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٠٤
قُوّادِه و جُندِه و النّاسِ کلِّهم الخُضرَةُ! فأقام جُمعَةً، ثم نزَعها، و أعاد لباسَ السَّواد.»[١]
[شعری که بر فراز قدمگاه امام رضا علیه السّلام نوشته شده است]
بر فراز قدمگاه حضرت امام رضا علیه السّلام در بالای نشانۀ دو جای قدم مبارک نوشته بود:
|
گر میسر نشود بوسه زنم پایش را |
هر کجا پای نهد بوسه زنم جایش را |
|
|
بر زمینی که نشان کف پای تو بود |
سالها بوسه گَه اهل نظر خواهد بود[٢] |
اشعار دِعبِل خُزاعی در خدمت حضرت رضا علیهالسّلام
|
أفاطِمُ لَو خِلتِ الحُسَینَ مُجَدَّلًا |
فَقَد ماتَ عَطشانًا بِشَطِّ فُراتِ |
|
|
و قَبرٌ بطوسٍ یا لَها مِن مُصیبَةٍ |
ألَحَّت علَی الأحشاءِ بِالزَّفَراتِ |
|
|
خُروجُ إمامٍ لا مَحالَةَ واقِعٌ |
یَقومُ علَی اسمِ اللَهِ بالبَرَکاتِ |
|
|
یُمَیِّزُ فِینا کُلَّ حَقٍّ و باطِلٍ |
و یَجزِی علَی النَّعماءِ و النَّقِماتِ[٣]و[٤] |
قصیدة معروفة للسیّد إسماعیل الحِمیَری
نقل از مجالس المؤمنین:
«شیخ أبوعمر کشّی (قدّه) که از مجتهدین شیعۀ امامیّه است، در کتاب رجال از سهل بن ذبیان روایت نموده که او گفت:
[١]ـ جنگ ١٦، ص ١٥١.
[٢]ـ جنگ ١٣، ص ٣٣.
[٣]ـ جنگ ١، ص ١٠٩.
[٤]ـ الغدیر، ج ٢، ص ٣٩؛ امام شناسی، ج ٧، ص ٦٩ و ١٨١ و ١٨٢.