مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣١٦

گفتی شکسته مجمر گردون و از شفق

آتش گرفته دامن این نیلگون قباب

از کلّۀ شفق به در آورد سر هلال

چون کودکی طپیده به خون در کنار آب

یا گوشواره‌ای که به یغما کشیده خصم

بیرون ز گوش پرده‌نشینی چو آفتاب

یا گشته زین توسن شاهنشهی نگون

برگشته بی‌سواره سوی خیمه با شتاب

گفتم مگر قیامت موعود اعظم است

آمد ندا ز عرش که ماه محرّم است[١]و[٢]

فلک با عترت خیرالبشر قدری مدارا کن

مدارا کن به آل الله و شرم از روی زهرا کن

فلک آن شب که خرگاه ولایت را زدی آتش

دو کودک از میان گم شد بگرد ای چرخ پیدا کن

به صحرا اُمّ کلثوم است و زینب هر دو در گردش

تو هم با این دو خاتون جستجو در کوه و صحرا کن

اگر پیدا نگشتند این دو طفل بی‌پدر امشب

مهیّای عقوبت خویش را از بهر فردا کن[٣]