مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٦ - اشعاری از انصاری قمّی وفّقه الله تعالی

شه سراپا گرم شوق و مست ناز

گوشه چشمی به آن سو کرد باز

دید مشکین مویی از جنس زنان

بر فلک دستی و دستی بر عنان

زن مگو مردآفرین روزگار

زن مگو بنت‌الجلال اُخت الوقار

زن مگو خاک درش نقش جبین

زن مگو دست خدا در آستین

پس ز جان بر خواهر استقبال کرد

تا رخش بوسد الف را دال کرد

همچو جان او را در آغوشش کشید

این سخن آهسته بر گوشش کشید

کی عنان‌گیر من آیا زینبی

یا که آه دردمندان در شبی

جان خواهر در غمم زاری مکن

با صدا بهرم عزاداری مکن

گر خورد سیلی سکینه دم مزن

عالمی زین دم زدن بر هم مزن

شد آفتاب دین چو روان با رخی چو ماه

از شرق خیمه‌گاه سوی غرب رزمگاه

از جلوۀ رخش رخ خورشید گشت زرد

آن سان که شد ز تابش خود اندر اشتباه

اندر قفای وی همگی بانوان نوان

از خیمه‌گه برون شده با حالتی تباه

بر گِرد ذوالجناحِ شهنشه زدند صف

چون اختران که صف زده در چرخْ گردِ ماه