مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٥ - اشعاری از مرحوم عمّان سامانی در وداع حضرت زینب با امام حسین علیهماالسّلام

عشق را روز بهار است کجا شد رضوان

تا برد لاله به دامن سوی خلد از چمنم

روز عهد است بِکِش اِسْپَرم ای عقل ز پیش

تا تصوّر نکند خصم که پیمان شکنم

هاتفم می‌دهد از غیب ندا شمر کجاست

گو شتابی که به یاد آمده عهد کهنم

سخت دلتنگ شدم همّتی ای شه‌پر تیر

بشْکن این دام بِکِش باز به سوی وطنم

دایۀ عشق ز بس داده مرا خون جگر

می‌دمد آبلۀ زخم کنون از بدنم

گوی مطلع چه عجب گر برم از فارِس فارْس

تا به مدح تو شها نیّر شیرین سخنم[١]و[٢]

خواهرش بر سینه و بر سر زنان

رفت و تا گیرد برادر را عنان

سیل اشکش بست بر شه راه را

دود آهش کرد حیران شاه را

در قفای شاه رفتی هر زمان

بانگ مهلاً مهلَنش بر آسمان

کی سوار سرگران کم کن شتاب

جان من لختی سبک‌تر زن رکاب

تا ببوسم آن رخ دلجوی تو

تا ببویم آن شکنج موی تو