مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٤ - زبان حال حضرت سیّدالشّهداء علیه السّلام

شاه دین گفتا که من از خویشتن دل برگرفتم

چون ز خود دل برگرفتم یک جهان دلبر گرفتم

من به چشم خود به غیر از جلوۀ جانان نبینم

چون که در روز ازل از دست او ساغر گرفتم

من همای عالم قدسم که از یک پرگشودن

عالم کون و مکان را جمله زیر پر گرفتم

گر میان قتلگه روزی مرا در خون مکان شد

ز آن چه غم ز آن جا مکان از لامکان برتر گرفتم

گرچه از لعل لب من زنده شد صد آب حیوان

تشنه بودم چون به وصل، آب از دم خنجر گرفتم

از سلیمان برد دیو انگشتری شد ملکش از کف

من دو عالم را به یک انگشت و انگشتر گرفتم

گر یزید از جور با من ظلم بی‌حد کرد امّا

خوش به مظلومی ز آن بیدادگر کیفر گرفتم[١]

تا خبر دارم از او بی‌خبر از خویشتنم

با وجودش ز من آواز نیاید که منم

پیرهن گو همه پر باش ز پیکان بلا

که وجودم همه او گشت و من این پیرهنم