مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٣٧ - و کان فی لسانِ الحسن بن علیّ ثِقَلٌ کالفَأفَأة

الطّرائِقُ، و لا یَخذُلک عند الحقائقِ، و إن تَنازَعتما مُقتَسِمًا آثَرَک.“

قال: ثمّ انقطع نفسُه و اصفَرَّ لَونُه، حتّی خَشِیتُ علیه و دَخَلَ الحسینُ علیهالسّلام و الأسوَدُ بن أبی‌الأسوَد معه فانکَبَّ علیه، حتّی قَبَّلَ رأسَه و بین عَینَیه ثمّ قَعَدَ عنده فتسارَّا جمیعًا، فقال أبوالأسوَد: (إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ).

إنّ الحسنَ علیهالسّلام قد نُعِیَت إلیه نفسُه و قد أوصَی إلی الحسینِ علیهالسّلام.»

مرحوم مجلسی در بحار، طبع کمپانی، المجلَّد العاشر، صفحۀ ١٣٢، و در طبع آخوندی، جلد ٤٤، صفحۀ ١٣٨ از نص معینی کتاب کفایة الأثر فی النصوص علی الأئمة اثنی عشر للشیخ سعید علیّ بنمحمّد بنعلیّ خزّاز القمی، نقل می‌کند روایت فوق را، و لفظ طست را مهمله آورده نه معجمه.[١]

[و کان فی لسانِ الحسن بن علیّ ثِقَلٌ کالفَأفَأة]

در مقاتل الطّالبین، طبع معارف بیروت، جلد ١، صفحۀ ٥٠ آورده است که:

«از حضرت ابوجعفر محمّد بن علی [علیهماالسّلام] روایت کرده است که: ”و کان فی لسانِ الحسن بن علیّ ثِقَلٌ کالفَأفَأة.[٢]“»

و با سند دیگر از جابر آورده است که:

«قال: کانت فی لسان الحسن رُتَّة‌ٌ؛[٣] فقال سلمان الفارسی: ”أتَتْه [من] قِبَلِ عَمِّه موسی [بن عمران] علیهالسّلام.“»[٤]و[٥]

[١]ـ جنگ ٦، ص ١٢٥.

[٢]ـ فَأفَأ، فَأفَأةً‌ الرَّجلُ: أکثَرَ الفاءَ‌ و تردّد فیها فی کلامه؛ فهو فَأفاءٌ و فَأفَأٌ.

[٣]ـ رَتَّ ـَ رَتَتًا: کان فی لسانه عُجمَةٌ و رُتَّةٌ؛ فهو أرَتّ و هی رَتّاء.

[٤]ـ مقاتل الطالبین، ص ٦٠.

[٥]ـ جنگ ١٦، ص ١٤٦.