مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٢٨ - از اشعار حکیم صفا در مدح حضرت زهرا علیها السّلام

مرآت خدا عالمۀ نکتۀ توحید

کش خیمۀ عصمت زده بر عرصۀ تجرید

آن جلوه که بالذّات برونست ز تحدید

مولود محمّد که بدان نادره تأیید

ذات احدی کرد پدید این سه موالید

این چار زن حامله وین هفت تن شو

بالای زمان فوق مکان ذات ممجّد

کز نقش زمانیّ و مکانی است مجرّد

فرزند نبی جفت ولیّ طاق مؤیّد

طاق حرم عصمت او طاق مشیّد

آن شافعه کان رائحه از خلد مخلّد

جویند و نیابند بجز خاک در او

ذاتش سبب هستی بینایی و فرهنگ

عشقش به دل سوخته چون کوه گران‌سنگ

او پادشه است و دل سودا زده اورنگ

آیینۀ او سینۀ پرداخته از رنگ

طیّ جلواتش نکند وهم به نیرنگ

بر کنه مقامش نرسد عقل به نیرو

هرگز نشنیدیم خدا را بُوَدی اُمّ

ای اُمّ الهیّون ای در تو خرد گم

باز آی که ما مردم افروخته انجم

از دیده نشانیمت بر دیدۀ مردم

جان‌ها به لب آمد به تمنّای تبسّم

تا بشکفد از خاک گل و خندد و خیزو