مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٧٥ - امام زنده و مرده ندارد؛ امامِ مقبور در قبر زنده است

امّا آیةالله حاج آقا حسین قمّی که تولّدشان در قم سنۀ ١٢٨٢ واقع شد، فوتشان در بیمارستان بغداد در روز ١٤ شهر ربیع الاول ١٣٦٦ (نُقباءالبشر، جلد ٢، صفحه ٦٥٣، شماره ١٠٨٩) یعنی هشت روز پس از مرحوم قاضی صورت گرفت.

[امام زنده و مرده ندارد؛ امامِ مقبور در قبر زنده است]

حضرت آیةالله حاج سیّد علی لواسانی ـدامت برکاتهـ در صبح روز دوشنبه ١٨ شهر جمادی الاولی سنه ١٤١٢ که به بنده منزل در مشهد مقدّس تشریف آوردند در ضمن بیانشان مطلبی دربارۀ‌ مرحوم قاضی نقل نمودند که شایان ذکر است؛ نقل کردند از حضرت آیةالله حاج سیّد رضی شیرازی ـدامت برکاتهـ که فرمودند: یکی از معاریف، از رجال علم و عمل (نامشان را برده بودند) که در صدق و استواری وی در گفتار و کردار شکّی نیست، برای من نقل کرد که:

من روزی در صحن مطهّر حضرت أمیرالمؤمنین علیهالسّلام در قسمت پشت سر، در فاصلۀ میان مقبرۀ مرحوم سیّد محمّد کاظم یزدی (ره) و میان دیوار ساختمان حرم و رواق نشسته بودم، و اتّفاقاً چون خسته بودم پای خود را دراز کرده بودم، خیلی به‌طور معمولی و ساده؛ بعداً که خدمت آقای قاضی رسیدم بدون مقدّمه فرمودند:

«تمام نقاط صحن مطهّر حکم خانۀ أمیرالمؤمنین علیهالسّلام را دارد و شما هم می‌دانید که امام زنده و مرده ندارد، امامِ مقبور در قبر زنده است! بنابراین آیا جسارت نیست که انسان در خانۀ خود امام به طرف خود امام حیّ و زنده پای خود را دراز کند؟!»[١]

[١]ـ‌ جنگ ١٨، ص ٢٣٧ الی ٢٨٢.