مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٥ - مصاحبت میرزا با آقا سیّد احمد کربلائی و آیة الله حاج سیّد مرتضی کشمیری

[مصاحبت میرزا با آقا سیّد احمد کربلائی و آیةالله حاج سیّد مرتضی کشمیری]

أیضاً حضرت آیةالله[١] ـمغفور لهـ می‌فرمودند:

پس از ارتحال والد معظّمشان، (مرحوم قاضی) صحبت دو نفر از أعلام نجف أشرف را ادراک نمودند: اوّل آیةالله حاج سیّد أحمد کربلائی طهرانی، و دوّم آیةالله حاج سیّد مرتضی کشمیری ـأعلی الله تعالی مقامهما الشَّریفـ امّا این دو بزرگوار به عنوان استاد برایشان نبوده‌اند، بلکه به عنوان هم‌صحبت و رفیق طریق، و پیشرو ملازم.

دو آیت عظیم الهی که در سفر و حضر غالباً با آنها ملازم و از أطوار و سکنات، [و] حرکات و مشاهدۀ أحوال و تعبّد و تهجّد و توکّل و صبر و إرادۀ متین و علوم آنها بهره می‌یافته است، و چون تفاوت سنّ میان مرحوم قاضی و آن دو بزرگ‌مرد بسیار بوده است و ملازمت و پیوستگی (آن هم در سالیان متمادی) برقرار و بر دوام بوده است، در میان اذهانِ بعضی گمان می‌رفت که این ارادت به عنوان تَتَلْمُذ و شاگردی است، امّا چنین نبوده است.

امّا آیة حقّ آیةالله حاج سیّد احمد کربلائی طهرانی ـقدّس الله تربتهـ پس از مرحوم آقا سیّد حسین قاضی هجده سال عمر کرد و بنا به کلام آقا حاج شیخ آقا بزرگ طهرانی، در نُقباء البشر جلد ١، صفحه ٨٧ و ٨٨، وفاتشان در ٢٧ شهر شوّال المکرّم سنۀ ١٣٣٢ روز جمعه، در تشهّد آخر نماز عصر بوده است.

مرحوم قاضی ـرضوان الله علیهـ طریقۀ عرفان و توحید مرحوم حاجّ سیّد احمد را قبول داشته است و دستورات آن مرحوم را که طبق رویّه و منهج استاد بزرگ، آخوند ملاّ حسینقلی همدانی بوده است به شاگردان خود می‌داده است، و

[١]ـ مراد مرحوم آیة الله حاج عبّاس قوچانی (ره) می‌باشد.