مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٦٥ - شعری از شیخ بهائی به نقل از جُنگ مرحوم انصاری

تا کی به تمنای وصال تو یگانه

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

ای تیر غمت بر دل عشاق نشانه

خواهد به سر آید غم هجران تو یا نه

جمعی به تو مشغول و تو فارغ ز میانه

رفتم به در صومعۀ زاهد و عابد

دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد

در میکده رهبانم و در صومعه زاهد

گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه

آن روز که رفتند حریفان پی هر کار

زاهد به سوی مسجد و من جانب خمّار

حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

من یار طلب می‌کنم او جلوه‌گه یار

او خانه همی‌ جوید و من صاحب خانه

هر در که زدم صاحب آن خانه توئی تو

هرجا که شدم پرتو کاشانه توئی تو

در صومعه و دیر که جانانه توئی تو

مقصود من از کعبه و بتخانه توئی تو

مقصود توئی کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن آن گل رخسار عیان دید

پروانه در آتش شد و اسرار نهان دید

عارف صفت ذات تو در پیر و جوان دید

یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

بیچاره منم من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید

دیوانه برون از همه اسرار تو جوید

تا غنچۀ نشکفتۀ این باغ که بوید

هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزل‌خوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهائی که دلش پر ز غم توست

هرچند که عاصی است زخیل ‌و‌خدم توست

امید وی از عاطفت دم به دم توست

تقصیر و گناهش به امید کرم توست

یعنی که گنه را به از این نیست بهانه