مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٥٣ - یا رب ز ترحّم، خود بنگر یک لحظه بحالت افکارم

روئی که روان داده ز دیدار بیاران

محروم از او دیدۀ بیگانۀ من بود

هر ناحیه شد جلوه گر از حسن نگاری

از پرتو آن دلبر جانانۀ من بود

گر هوش مرا برد لبش روح روان داد

کان آب حیات و می و میخانۀ من بود

برد آن خم ابرو ز کنشتم سوی محراب

در بی‌خبری دید که بتخانۀ من بود

لطف ازلی گفت که ای فانی محروم

آزادیت از پند حکیمانۀ من بود

آن‌ کوی که جز عشق دگر راه نبودش

هر بادیه پیموده‌ام افسانۀ من بود

یا رب ز ترحّم، خود بنگر یک لحظه بحالت افکارم

وز جود و کرم تو شفائی بخش بر این دل خسته بیمارم

بر کاخ بلند تو چون دستی نرسد از بندۀ پابستی

بر پای شکسته مگر بستی آید ز طبیب و پرستارم

یا رب به مقام رسول کریم، آن صاحب خلق نکوی عظیم

یا ربّ به ‌امیر ولیّ صمیم بخشای به ‌سیّد ابرارم

یا ربّ بزکیۀ مرضیّه، به دو سبط رسول پسندیده

به ‌عبادت سیّد افسرده، بگذر تو به‌ عابد بیمارم