مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٥٠ - ای دل به کوی دوست تو روی نیاز کن

مقصد این راه دور است و دراز

از سعادت سخت گردد درب باز

هم گلستان چون خلیلت نار شد

گر سعادت یار تو ای یار شد

شد رها از بند حزن و شاد گشت

جانت از قید هوا آزاد گشت

کورها کرده دل از قید جهان

آفرین حق بر آن آزاده جان

کاید اندر هر قدم او را نوید

جان فدای آن سبکبار سعید

که نیالود از غباری رویشان

من فدای جان پاکان جهان

سر نزد از دیده‌هاشان خائنه

چهره‌ها گلگون و دل چون آینه

بهر این سودا بدنیا قائمی

چون بازرگان ملک دائمی

چون زیان آنکه دردش بی‌دواست

سود این سودا نفیس و پر بهاست

نیک‌بختی را بدان با او قرین

آنکه شد سوداگر خلد برین

استخوانت را زیان خواهد شکست

گر نیاری سود جنّت را بدست

شب ظلمت و بیابان به کجا توان رسیدن

مگر آنکه شمع رویت بِرَهَم چراغ دارد

تا بر نخیزی از سر دنیا و هرچه هست

با یار خویشتن نتوانی دمی نشست

با دست عجز و لابه در لطف باز کن

ای‌دل بکوی دوست تو روی نیاز کن

با دوست همنشین شو و آسوده راز کن

ز اغیار خانه ساز مُخلَّی و آن زمان

آن شب غنیمت است سخن را دراز کن

دستت بتار گیسوی او گر شبی رسد

زین پس بباده غسل کن آنگه نماز کن

در عمر یک نماز تو مقبول حق نگشت