مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٥٦ - راجع به الر و طواسین

٦ـ سوره (١٥) حجر آیه ١: (الر تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ وَقُرْآنٍ مُبِينٍ).

و این شش سوره نیز لحن خاصّ و لهجۀ مخصوص دارند که مشخّص است و به ترتیب پشت سر هم و با هم قرار گرفته‌اند و سوره‌های مَبدوّ به «طس» سه سوره است:

١ـ سوره (٢٦) شعراء آیات ١و٢: (طسم * تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ).

٢ـ سوره (٢٧) نمل آیه ١: (طس تِلْكَ آيَاتُ الْقُرْآنِ وَكِتَابٍ مُبِينٍ).

٣ـ سوره (٢٨) قصص آیات ١و٢: (طسم * تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ).

و به ترتیب پشت سر هم و با هم قرار دارند.

و سوره (٧) اعراف، مبدوّ به (المص) است و دارای لحن سوره‌های الف، لام، میمدار و لحن سوره (ص) هر دو است؛ چون این حروف مقطّعات، در اوائل سور قرآن به طور اجمال و رمز، اشاره به تمام مطالب واردۀ‌ در آن سوره دارند. پس از جهت آنکه (الم)، دارد با سورۀ (الم)، مشترک و لحن و لهجۀ آنها را دارد و از جهت آنکه «ص»، دارد لحن و لهجۀ سورۀ (ص) را دارد.

و سوره (١٩) مریم، مبدوّ به (کهیعص) است و یک سبک و لهجۀ مخصوص به خود دارد.

و در سوره (٥٠) ق، شکل خاصّی دارد که لهجۀ مخصوص و لحن مختصّ به خود در همۀ‌ قرآن دارد.

و همچنین سوره «طه» و (یس) گرچه بسیاری «طه» را حرف واحد گرفته و از اسامی رسول الله شمرده‌اند و همچنین در «یس» گفته‌اند که یک کلمه و از اسامی رسول الله است، و شاهد بر این، آیۀ مبارکه ١٣٠ در سورۀ صافّات (سَلَامٌ عَلَى إِلْ يَاسِينَ) که إل مخفّف آل است و در قرائت شاذّه نیز همین آیه «آل‌یس» قرائت شده