مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٠١ - اشعاری از حضرت علاّمه آیة الله طباطبائی (ره )
|
خودت آموختِیَم مِهر و خودت سوختِیَم |
||||
|
با برافروختهرویی که قرار از ما برد |
||||
|
همه یاران به سر راه تو بودیم ولی |
||||
|
خم ابروی تو را دید و ز من یغما برد |
||||
|
همه دلباخته بودیم و هراسان که غمت |
||||
|
همه را پشتِ سر انداخت مرا تنها برد[١] |
||||
لیک اندر مرگ مردان بزرگ عالَمی گرید برای عالَمی
آقای آیة الله حسنزادۀ آملی در کتاب مجموعۀ مقالات در صفحه ١١، آورده است (در رثاء بر فقدان علاّمۀ طباطبائی،قدّس الله سرّه الشّریف):
|
گرچه از هر ماتمی خیزد غمی |
فرق دارد ماتمی تا ماتمی |
|
|
ای بسا کس مُرد و کس آگه نشد |
مرگ او را مَبدئیّ و مَختَمی |
|
|
ای بسا کس مرد و در مرگش نسوخت |
جز دل یک چند یار همدمی |
|
|
لیک اندر مرگ مردان بزرگ |
عالَمی گرید برای عالَمی |
|
|
لاجرم در مرگ مردانی چنین |
گفت باید: ای دریغا عالَمی[٢] |
علاّمۀ طباطبائی عالَمی بود که از میان عالَمی رخت بربسته است
اشعاری از حضرت علاّمه آیةالله طباطبائی (ره)
این اشعار را در روزنامۀ قدس مشهد، سال دوّم، شمارۀ ٥٤٩، در روز چهارشنبه ١٥ ربیع الثانی ١٤١٠، هجریه قمریه که روز ٢٤ آبان ١٣٦٨ شمسی است، و معالأسف این روز را به حساب شمسی، سالروز رحلت علاّمه طباطبائی پنداشته
[١]ـ جنگ ٥، ص ٤٧.
[٢]ـ جنگ ١٨، ص ٣٣، به نقل از مجموعه مقالات استاد حسن زادۀ آملی.