به‌به! خوشا به حال کسانی و آن مردانی که بدن‌های آنها در این عالم خاک است و قلوب آنها در عالم لاهوت است و [در] عالم عزّ و جلال پروردگار است! این افراد هستند که از جهت عدد اقلّ هستند و خیلی عددشان کم است، امّا قوّتشان و جانشان و روحشان خیلی زیاد است، از جهت عددشان کم، ولی از جهت مددیّت و اصالت، اکثریّت عالم هستند. من می‌گویم آنچه را شما می‌شنوید و استغفار می‌کنم برای پروردگار.

این دستوراتی است که مرحوم قاضی به شاگردان خود داده است و رفقا این دستورات را در این سه ماه انجام می‌دهند. البته این اعمال را در حدّ امکان انجام دهید، هر کسی که نمی‌تواند هر روز را روزه بگیرد حتّی الإمکان پنج روز از رجب و دهروز از شعبان را بگیرد؛ خلاصه به حسب ملاحظۀ مزاج و قوّه و حال و استعداد بگیرد.

و ذکر یونسیّه که فرمود پانصد تا هزار، برای شاگردان مرحوم قاضی بوده که باید هر روز می‌گفتند، (مرحوم آقا سیّد جمال الدّین گلپایگانی روزی سه هزار بار می‌گفتند و البته چند ساعت طول می‌کشیده) علی حدّ القدرة و الإستطاعة و قرآئت قرآن در شب علی حدّ القدرة؛ اگر می‌توانی نخواب و اگر کسی نمی‌تواند همۀ شب را نخوابد علَیصَبٍّ‌ باشد؛ صبّ یعنی جگر سوخته، بیدار خوابی کند، شب زود بخوابد و سعی کند بیدار خواب کند، طوری که بدن استراحت خود را بگیرد.

خود مرحوم قاضی اوّل شب می‌خوابیدند، بعد نماز می‌خواندند و بعد می‌خوابیدند و باز نماز می‌خواندند، همین طور تا دو ساعت به اذان که دیگر نمی‌خوابیدند؛ مرحوم آخوند سه ساعت به اذان صبح بیدار بودند؛ اگر نافلۀ شب را بجا نیاورید فائده ندارد و عرفان معنی ندارد. عرفان به عمل است نه به گفتن!

اللهم صلّ علی محمّد و آل محمّد[١]

[١]ـ مواعظ روح مجرّد و نفس قدسی، عبد‌ِ صالح پروردگار، الفانی فی ذات الله، الحائز لجمیع ` ` مراتب التجرّد و التّوحید، الجامع بین الوحدة و الکثرة بحقیقته، عارف ربّانی و عالمِ صمدانی، سند العلماء الربّانیّین، قدوة الأولیاء و الصّالحین، المتأسی بسیّدالمرسلین و آله الأئمّة المعصومین، صلوات الله و سلامه علیهم أجمعین، حضرت آیت الله العظمی الحاجّ السیّد محمّد حسین حسینی طهرانی ـأفاض الله علینا من برکات نفسه الزّکیّةـ که در روز جمعه ٢١ جمادی الثانی سنۀ یک هزار چهارصد و پانزده هجریّه قمریّه، در بلدۀ طیّبۀ مشهد مقدّس رضوی علیهالسّلام افاضه فرمودند. (محقّق)