مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٥ - روضه زحمات حضرت پیامبر اکرم (ت)

بنابراین دین اسلام فرضیه‌ای مخالف علوم ندارد، بلکه جملاتی هم که استشهاد می‌شود مؤیّد است.

دین اسلام با علم، منافرتی ندارد و از یک پستان شیر خورده و توأمین هستند. آری، همان دین‌های مسیح و بودا است که با عقل و علم منافرت دارد.

روضه زحمات حضرت پیامبر اکرم (ت)

ختم سخن با روضۀ مناسب زحمات پیغمبر.[١]

[١]. نور ملکوت قرآن، ج ٤، ص ٣٣٧:

«جرجی زیدان شرحی از رنج‌های پیغمبر را بیان می‌کند، تا می‌رسد به‌ اینجا که می‌گوید:

پس از مرگ أبوطالب و خدیجه، کار بر پیغمبر دشوار شد و قوم قریش از هر سو بر وی تاختند؛ به‌خصوص أبولهب و حَکَم بن [أبی‌]‌عاص و عُقبة بن أبی‌مُعَیط همسایگان پیامبر زیادتر از سایرین او را آزار می‌دادند و غالباً هنگام نماز، شکنبه بر سر و روی پیغمبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم خالی می‌کردند و خوراکش را آلوده می‌ساختند.

پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم از مکّه به طائف رفت تا مگر در آنجا یار و یاوری بیابد، ولی در آنجا نیز چیزی جز دشنام و آزار ندید؛ تا آنجا که مردم طائف دسته‌ای از نادانان و اراذل خود را بهطرف حضرت رسول می‌فرستادند که با او ستیزه کنند و به رویش داد زنند، و همین‌که پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم از آنان کناره می‌گرفت و به گوشه‌ای پناه می‌برد، عده‌ای می‌آمدند و فرومایگان را می‌راندند.

پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم تمام این رنج‌ها را تحمّل می‌کرد و دعوت خود را ادامه داده، فقط پیش خداوند خویش از نادانی مردم شکوه می‌کرد.

باری، حضرت رسول صلّی الله علیه و آله و سلّم از طائف به مکّه برگشت و دشمنان خویش را بدتر از سابق دید؛ به قِسمی که هر کس از دور و نزدیک با او به ستیزه برمی‌خاست و او را تهدید می‌کرد. پیغمبر با ارادۀ ثابت و محکم بر این مصیبت‌ها صبر می‌کرد؛ درصورتی‌که حتم داشت اگر از دعوت خود دست بردارد، همه نوع با او همراهی و مهربانی خواهد شد؛ ولی رسول خدا از دعوت باز نمی‌گشت، چون به نبوت خود ایمان کامل داشت و می‌دانست از طرف خدا مأمور به این دعوت می‌باشد.*

داستان رفتن رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم به طائف و مرارت‌های حاصل از این سفر بسیار تکان دهنده است. طبری در تاریخ آورده است که:

رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم در مکّه پیوسته مردم را در آشکارا و پنهانی به خدا دعوت می‌کرد و بر آزار و اذیّت و تکذیب و استهزاءِ ایشان صبر می‌کرد؛ تا به جایی‌که *