عَن عَلِیِّ بنِ الحُسَینِ علیه السّلام قالَ: «لَو یَعلَمُ النّاسُ ما فی طَلَبِ العِلمِ، لَطَلَبُوهُ و لَو بِسَفکِ المُهَجِ و خَوضِ اللُّجَجِ. إنَّ اللَهَ تَبارَکَ و تَعالَی أوحَی إلَی دانِیالَ: أنَّ أمقَتَ عَبیدِی إلَیَّ، الجاهِلُ المُستَخِفُّ بِحَقِّ أهلِ العِلمِ، التّارِکُ لِلإقتِداءِ بِهِم؛ و أنَّ أحَبَّ عَبِیدِی إلَیَّ التَّقِیُّ الطّالِبُ لِلثَّوابِ الجَزِیلِ، اللّازِمُ لِلعُلَماءِ، التّابِعُ لِلحُلَماءِ، القابِلُ عَنِ الحُکَماءِ.»[١]

عَن أبِی‌جَعفَرٍ علیه السّلام أنّه قالَ: «عالِمٌ یُنتَفَعُ بِعِلمِهِ أفضَلُ مِن سَبعِینَ ألفَ عابِدٍ.»[٢]

کدام علم شرافت دارد

باید دانست که کدام علم شرافت دارد:

داستان ورود پیغمبر صلّی الله علیه و آله در مسجد و سؤال از مرد سخنگو و فرمایش حضرت: «العلمُ ثَلاثَةٌ: آیَةٌ مُحکَمَةٌ أو فَرِیضَةٌ عادِلَةٌ أو سُنةٌ قائِمَةٌ.»[٣]

[١]. الکافی، ج ١، ص ٣٥. ترجمه:

«اگر مردم می‌دانستند که چه فضیلتی را در طلب علم حائز می‌گردند، هرآینه آن را طلب می‌کردند؛ گرچه مستلزم ریختن خون‌ها با شمشیر و امثال آن، و فرورفتن در گرداب‌های ژرف دریاها باشد. خداوند تبارک و تعالی به دانیال وحی فرمود که: ”مبغوض‌ترین بندگانم نزد من، جاهل و نادانی است که حقّ اهل علم را سبک شمرد و از ایشان پیروی نکند؛ و محبوب‌ترین بندگانم نزد من، فرد با تقوایی است که طالب ثواب جزیل و ملازم علماء و پیرو حلماء و پذیرندۀ حکماء باشد.“» (محقّق)

[٢]. الکافی، ج ١، ص ٣٣. ترجمه:

«عالمی که از علمش نفع برند، از هفتاد هزار عابد افضل است‌.» (محقّق)

[٣]. الکافی، ج ١، ص ٣٢:

«محمّدُ بن الحسنِ و علیُّ بنُ محمّدٍ عن سهلِ بن زیادٍ، عَن محمّدِ بن عیسَی، عَن عُبَیدِ اللَهِ بن عبدِ اللَهِ الدِّهقانِ، عَن دُرُستَ الواسِطِیِّ، عَن إبراهِیمَ بنِ عبدِالحَمیدِ، عَن أبِی‌الحسنِ مُوسَی علیه السّلام، قال: دَخَلَ رَسُولُ اللَهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم المَسجِدَ، فإذا جَماعَةٌ قَد أطافُوا بِرَجُلٍ فَقال: ”ما هَذا؟“ فَقِیلَ: عَلّامَةٌ! فَقال: ”و ما العَلّامَةُ؟“ فَقالُوا لَهُ: أعلَمُ النّاسِ بِأنسابِ العَرَبِ و وَقائِعِها و أیّامِ الجاهِلِیَّةِ و الأشعارِ العَرَبِیَّةِ. قال: ”فَقال النَّبِیُّ صلّی الله علیه و آله و سلّم: ذاکَ عِلمٌ لا یَضُرُّ مَن جَهِلَهُ *