عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٣٣ - فتوا در روايات

زرارة بن اعين از حضرت امام باقر ٧ چنين روايت كرده است:

از آن حضرت پرسيدم: حق خداوند متعال بر بندگانش چيست؟

فرمود: آنچه را كه مى‌دانند بگويند و بر زبان آرند و راجع به چيزى كه نمى‌دانند توقف و درنگ نموده و سخنى درباره آن به ميان نياورند[١].

از ابى عبيده حذا از امام باقر ٧ است:

من افتى بغير علم ولا هدى لعنته ملائكة الرحمة وملائكة العذاب ولحقه وزر من عمل بفتياه‌[٢].

كسى كه بدون آگاهى و علم كافى و در عين فقدان هدايت به حق به صدور فتوا براى مردم دست يازد، فرشتگان رحمت و فرشتگان عذاب او را لعنت كرده و بار سنگين گناه كسانى كه به فتواى او عمل كردند بدو مى‌پيوندد.

مفضل مى‌گويد:

حضرت صادق ٧ به من فرمود: تو را از دو خصلت و دو شيوه نهى مى‌كنم، دو شيوه‌اى كه مردم به علت دچار شدن به آن دو گرفتار هلاك و نابودى گشتند:

١-/ با شيوه‌اى باطل و نادرست ديندارى كنى.

[١] - الكافى: ١/ ٤٣، باب النهى عن القول بغير علم، حديث ٧؛ منية المريد: ٢٨٢.

[٢] - الكافى: ١/ ٤٢، باب النهى عن القول بغير علم، حديث ٣؛ منية المريد: ٢٨٣.