عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٩٠ - ١ - عدم پذيرش حق

و ارتكاب علنى تمام پليدى‌ها سوق مى‌دهد و بايد دانست كه جدال غير احسن و مراء و نزاع توأم با دوازده آفت است.

١- عدم پذيرش حق‌

اين حالت ناپسند تا آنجا در روح مناظره كننده پيش مى‌رود كه نامرغوب‌ترين حادثه و نامطلوب‌ترين رويداد زندگى از ديدگاه او، اين خواهد شد كه مبادا حق بر زبان طرف مناظره او پديدار گردد.

هر چند حق بدين صورت چهره مى‌نماياند، وى با توسل به تلبيس و بيان حق به جانب و نيرنگ مى‌كوشد تا به منظور انكار حق برحسب مقدورات و تواناييش مناظره وى ادامه يابد.

از اين پس ممارات و ستيزه جويى به صورت عادت و طبيعت در او در مى‌آيد، بگونه‌اى كه هر سخنى به گوشش مى‌رسد، براى اظهار فضل و خرده‌گيرى از خصم حالت اعتراض و اشكال تراشى هر لحظه در دلش برانگيخته مى‌شود، اگرچه طرف او برحق باشد، چون مى‌خواهد خودى بنماياند لذا به هيچ وجه درصدد اظهار حق برنمى‌آيد.

خداوند متعال بين كسى كه به خدا دروغ و افترا مى‌بندد و ميان كسى كه حق را تكذيب مى‌كند جدايى نمى‌بيند، بلكه آن دو را از نظر جرم و گناه روحى و اخلاقى يكى مى‌داند.

[و من أظلم ممن افترى على الله كذبا أو كذب بالحق لما جاءه‌][١].

[١] - عنكبوت( ٢٩): ٦٨.