عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٩٨ - ٧ - گفتارهاى حرام

٧- گفتارهاى حرام‌

هفتمين آفت مجادله و مراء، سخنان ناروا از قبيل دروغ و غيبت و امثال آن‌ها است كه از لوازم كينه توزى است؛ زيرا مراء و مجادله هرگز از كلامى كه به منظور نكوهش و توهين به طرف ايراد مى‌شود خالى نيست.

گاهى مناظره كننده سخنان طرف را تحريف مى‌كند و در نتيجه مرتكب دروغ و افترا و دغل كارى مى‌گردد و گاهى نيز آشكارا طرف خويش را جاهل و احمق قلمداد مى‌كند.

همه رفتار سابق الذكر از گناهان كبيره است و بگونه‌اى در قرآن و حديث نسبت به آن‌ها تهديد شده است كه مى‌توان گفت: از حد احصا بيرون است.

مفضل بن عمر از امام صادق ٧ روايت كرده كه فرمود:

اگر كسى راجع به مؤمن مطالبى را بازگو كند كه بدان وسيله آبروى او را از ميان ببرد و حيثيت او را لكه دار سازد تا آن كه از ديدگاه مردم سقوط كند، خداوند متعال وى را از حدود مرزهاى ولايت و دوستى خود بيرون مى‌راند و در حوزه ولايت و دوستى شيطان وارد مى‌سازد و شيطان هم از او استقبال نمى‌كند[١].

ابوبصير از امام باقر ٧ روايت مى‌كند كه رسول خدا ٦ فرمود:

ناسزا گفتن به مؤمن فسق و گناه، كشتن او كفر و خروج از ايمان، غيبت كردن او معصيتى نابخشودنى و حرمت مالش همسان با حرمت خون اوست‌[٢].

[١] - الكافى: ٢/ ٣٥٨، باب الرواية على المؤمن، حديث ١؛ وسائل الشيعة: ١٢/ ٢٩٤، باب ١٥٧، حديث ١٦٣٤١.

[٢] - الكافى: ٢/ ٣٥٩، باب السباب، حديث ٢؛ وسائل الشيعة: ١٢/ ٢٨١، باب ١٥٢، حديث ١٦٣١١.