عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٨٥ - روايات طمع

هر گناهى است و ريشه هر اشتباهى است و از بين برنده هر عمل خوبى است.

قال على ٧: من اراد ان يعيش حرا ايام حياته فلا يسكن الطمع قلبه‌[١].

على ٧ فرمود: هر كس بخواهد تمام دوره زندگيش آزاد زندگى كند، طمع را در قلب جاى ندهد.

وقال ٧: ثمرة الطمع ذل الدنيا وشقاء الآخرة[٢].

و نيز آن حضرت فرمود: ميوه طمع، ذلت دنيا و بدبختى آخرت است.

وقال ٧: من لم ينزه نفسه عن دنائة المطامع فقد اذل نفسه وهو فى الآخرة اذل واخزى‌[٣].

و نيز آن جناب فرمود: هر كس وجودش را از مراحل طمع پاك نكند نفسش را ذليل كرده و در آخرت ذليل‌تر و بدبخت‌تر است.

قال الباقر ٧: بئس العبد عبد له طمع يقوده‌[٤].

حضرت باقر ٧ فرمود: چه بد بنده‌اى است بنده‌اى كه رهبريش بدست طمع باشد.

در حديث قدسى آمده:

[١] - مجموعة ورام: ١/ ٤٩، باب الطمع.

[٢] - غرر الحكم: ٢٩٨، حديث ٦٧٢٤.

[٣] - غرر الحكم: ٢٩٨، حديث ٦٧٢٩؛ مستدرك الوسائل: ١٢/ ٧٢، باب ٦٧، حديث ١٣٥٤١.

[٤] - الكافى: ٢/ ٣٢٠، باب الطمع، حديث ٢؛ وسائل الشيعة: ١٦/ ٢٤، باب ٦٧، حديث ٢٠٨٦٥.