عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤١ - قول حسن در روايات

قول حسن در قرآن‌

قرآن مجيد از سخن ناروا و سخنى كه دل را بيازارد و قولى كه در آن توهين به افراد يا مسخره كردن مردم باشد، همه را نهى مى‌نمايد.

[يا أيها الذين آمنوا لا يسخر قوم من قوم عسى أن يكونوا خيرا منهم و لا نساء من نساء عسى أن يكن خيرا منهن و لا تلمزوا أنفسكم و لا تنابزوا بالألقاب بئس الاسم الفسوق بعد الإيمان و من لم يتب فأولئك هم الظالمون‌][١].

اى اهل ايمان! نبايد گروهى گروه ديگر را مسخره كنند، شايد مسخره شده‌ها از مسخره كنندگان بهتر باشند، ونبايد زنانى زنان ديگر را [مسخره كنند] شايد مسخره شده‌ها از مسخره كنندگان بهتر باشند، و از يكديگر عيب‌جويى نكنيد و با لقب هاى زشت و ناپسند يكديگر را صدا نزنيد؛ بد نشانه و علامتى است اين كه انسانى را پس از ايمان آوردنش به لقب زشت علامت‌گذارى كنند.

و كسانى كه [از اين امور ناهنجار و زشت‌] توبه نكنند، خود ستمكارند.

راستى عجيب است، آنان كه در سخن گفتن، اهل مراقبت و مواظبت و محاسبه نيستند و در اداى سخن خود را آزاد مى‌دانند به فرموده قرآن مجيد: ظالم و ستم‌پيشه‌اند و خداوند ستمكاران را دوست ندارد.

قول حسن در روايات‌

در زمينه سخن گفتن روايات بسيار مهمى در كتب معتبر حديث مانند:

[١] -حجرات( ٤٩): ١١.