عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٥٨ - اقتداى به ائمه معصومين

بسيار زيادى كه كتب فريقين آورده‌اند، در طول بيست و سه سال نبوت خود به حكم حضرت حق، وجوب پيروى از ائمه : بعد از خود را با تصريح حتمى به نام و اسامى آنان به امت تذكر مى‌داد كه اين پيروى و مقتدا قرار دادن على ٧ تا مهدى ارواحنا فداه مزد رسالت است چنان كه صريح قرآن به آن ناطق است.

[قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى‌][١].

بگو: از شما [در برابر ابلاغ رسالتم‌] هيچ پاداشى جز مودت نزديكان را [كه بنابر روايات بسيار اهل بيت- :- هستند] را نمى‌خواهم.

و احدى هم در ترجمه و توضيح كلمه قربى به على و فاطمه و حسن و حسين و ائمه بعد از او شك نكرده است.

و به تصريح شيخ اكبر و ديگر از اكابر از عرفا جميع مقامات رسول اسلام ٦ بالوراثه براى عترت و اهل بيت : او ثابت و متحقق است و آن بزرگواران وارث حال و مقام و علوم و اسرار او هستند و ولايت خاصه او به حضرت مهدى ختم و از ناحيه آن جناب به صورت ولايت عامه در فقهاى عظام متجلى است و اين معانى در جاى خود با براهين محكم و استدلالات متين آن چنان اثبات شده كه صاحب انصافى نمى‌تواند به اندازه يك ذره در اين مقام شك و ترديد كند و از همين طريق روشن مى‌شود كه فهم حقيقت قرآن هم چون توحيد و معاد و ولايت بستگى به همبستگى قلبى و عملى با رسول گرامى اسلام ٦ دارد و خلاصه مقتداى حقيقى ناس كه در علم ازلى معين گشته، خدا و انبيا و ائمه و قرآن و فقهاى واجد شرايطند كه اين همه وقتى براى انسان حاصل مى‌گردد كه انسان از پيامبر عزيز اسلام ٦ شناخت داشته و از آن مقام ملكوتى پيروى كند.

[١] - شورى( ٤٢): ٢٣.