عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠٨ - ربوبيت در دعاى عرفه

شيئى بى‌نياز از ربوبيت حضرت او نيست.

او به فرموده قرآن: «رب العالمين، رب سماوات و ارض، رب عرش عظيم، رب بلد حرام، رب آباء اولين، رب مشرق و مغرب و رب كل شى‌ء» است.

شما بگوييد و با فكر و انديشه و دقت هم بگوييد، آيا كبر و روگردانى از وجودى كه همه كاره همه موجودات و حاكم على الاطلاق و مربى هستى و مالك همه آفرينش است جايز است؟

آيا جز تواضع و فروتنى در برابر حضرت او و اطاعت از دستورهايش راه بهترى براى كسب كمال و رشد وجود دارد؟

بيچاره آنان كه از حقيقت غافل شده و به راه جهل و بى‌خبرى افتاده و از پى اين خواب سنگين مشغول تيشه زدن به ريشه خود هستند!

ربوبيت در دعاى عرفه‌

آيا اين جملات نورانى و بيدار كننده و بينايى بخش را در دعاى عرفه حضرت سيد الشهدا، اباعبدالله الحسين ٧، ديده‌ايد كه در صحراى عرفات مى‌خواند و مانند دو چشمه آب اشك از ديدگان مباركش بر چهره نورانيش جارى بود.

رب بما برأتنى فعدلت فطرتى، رب بما أنشأتنى فاحسنت صورتى، رب بما احسنت الى وفى نفسى عافيتنى، رب بما كلأتنى ووفقتنى، رب بما انعمت على فهديتنى، رب بما اوليتنى ومن كل خير اعطيتنى، رب بما اطعمتنى وسقيتنى، رب بما اغنيتنى واقنيتنى، رب بما اعنتنى واعزرتنى، رب بما البستنى من سترك الصافى ويسرت لى من صنعك الكافى..[١].

[١] - مفاتيح الجنان: دعاى عرفه.