عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٤٦ - ريا در نماز

[فمن كان يرجوا لقاء ربه فليعمل عملا صالحا و لا يشرك بعبادة ربه أحدا][١].

و هر كه به ديدار حق تعالى اميد دارد گو اندر عبادت حق تعالى هيچ شركت ميفكن.

ريا در نماز

و خداى تعالى همى مى‌گويد:

[فويل للمصلين\* الذين هم عن صلاتهم ساهون\* الذين هم يراؤن\* و يمنعون الماعون‌][٢].

پس واى بر نمازگزاران\* كه از نمازشان غافل و نسبت به آن سهل‌انگارند.\* همانان كه همواره ريا مى‌كنند\* و از [دادن‌] وسايل و ابزار ضرورى زندگى [و زكات، هديه و صدقه به نيازمندان‌] دريغ مى‌ورزند.

واى بر كسانى كه ايشان را نماز با شهوت و ريا كنند.

يكى پرسيد از رسول خدا ٦ كه رستگارى چيست؟ گفت:

اندر آن كه طاعت خداى تعالى كنى و رياى مردمان نكنى و گفت: روز قيامت يكى را بياورند و گويند: چه طاعت دارى؟ گويد: جان خود اندر راه حق تعالى فدا كرده‌ام تا اندر غزا مرا بكشتند، گويند: دروغ گويى براى آن كردى تا گويند: فلان مرد مردانه است، بگيريد و وى را به دوزخ بريد.

[١] - پس كسى كه ديدار[ پاداش و مقام قرب‌] پروردگارش را اميد دارد، پس بايد كارى شايسته انجام دهد و هيچ كس را در پرستش پروردگارش شريك نكند. كهف( ١٨): ١١٠.

[٢] - ماعون( ١٠٧): ٤- ٧.