عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠٠ - سخاوت انبيا

سخاوت و كرم جبلى و فطرى و طبيعى عاشقان خداست كه هر چه ربط به مبدأ بيشتر باشد رابطه انسان با امور مادى كه مايملك اوست كمتر است، چرا كه سخى آنچه دارد از خدا مى‌داند و به اين معنى باور و يقين دارد و صرف آنچه در دست اوست براى او در راه محبوب سخت و مشكل نيست.

سخاوت بر چيزى واقع مى‌شود كه محبوب و معشوق انسان است نه بر اشيايى كه انسان لازم ندارد و به آن‌ها دلبستگى نيست چنان در قرآن آمده:

[لن تنالوا البر حتى تنفقوا مما تحبون‌][١].

و آنچه از هر چيزى انفاق مى‌كنيد [خوب يا بد، كم يا زياد، به اخلاص يا ريا] يقينا خدا به آن داناست.

در اينجا بسيار مهم است كه حضرت صادق ٧ مى‌فرمايد:

اقل مرحله سخاوت بذل مال دنياست و اين جمله به خاطر اين است كه اكثر مردم غرق در عشق به مال و منالند و چون چيزى در راه خدا بدهند تصور مى‌كنند كار بسيار بزرگ و مهمى كرده‌اند در حالى كه اينطور نيست چون امور مادى نسبت به امور معنوى امرى ناچيز است، پس عمل در امور مادى هم در مقابل امور معنوى مسئله مهمى نيست، اين است كه بذل مال اقل سخاوت و بذل جان در راه خدا سخاوت اعظم در اين عالم است.

سخاوت انبيا

نياز انسان در تمام شؤون حيات به رسالت و نبوت انبياى گرامى نيازى فطرى و ضرورى است.

[١] - آل عمران( ٣): ٩٢.