عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠١ - سخاوت انبيا

اگر پيامبران الهى به رسالت مبعوث نمى‌شدند اثرى از سعادت دنيا و آخرت براى احدى نبود.

اگر رسولان خدا در فضاى حيات انسانى تجلى نمى‌كردند، آثارى از ارزش‌هاى واقعى در عرصه زندگى ديده نمى‌شد.

خداوند مهربان از باب عنايت و لطف و عشق و محبت به انسان و براى اين كه اين موجود زمينى تبديل به موجود ملكوتى و آسمانى شود و از وجود او منبعى از خير و بركت به وجود آيد، پاك‌ترين و عاقل‌ترين و نيكوكارترين و دلسوزترين انسان‌ها را به نام پيامبر و رسول مبعوث به رسالت كرد.

اين بزرگواران در بين جوامع بدون كم‌ترين چشم‌داشت براى نجات انسان از مهالك در كمال سخاوت و جود به فعاليت پرداختند.

آنان در بين مردم به خاطر رضاى محبوب و خشنودى حضرت دوست از بذل هيچ برنامه‌اى كه در راه رشد انسان بود دريغ نكردند.

آنان از محصول كوشش مادى خود كه در جهت كشاورزى يا دامدارى، يا صنعت و يا تجارت بود، براى هدايت انسان مايه گذاشتند.

آنان از خرج كردن دانش خود به هر صورتى كه ممكن بود دريغ نورزيدند، آنان از بذل زحمت و كوشش و فعاليت، در حالى كه براى آنان مشقت‌ها و رنج‌هاى سختى از پى داشت اعراض نكردند، آنان براى هدايت انسان در آخرين برنامه خود به بذل جان خود كه عزيزترين گوهر خزانه آفرينش بود اقدام كردند و در اين راه به شرف نوشيدن شربت شهادت موفق شدند.

آنان به خاطر اين كه منبع كمالات و آراسته به حقايق ملكى و ملكوتى بودند و دانش و علمشان متصل به علم بى‌نهايت بود و كم‌ترين سيئه‌اى در عمل و اخلاق نداشتند و در جهت فكر و روح و نفس و عمل از مقام با عظمت عصمت برخوردار