عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٧٣ - عفو و گذشت

[العفو عند القدرة من سنن المرسلين و المتقين‌]

عفو و گذشت‌

در اين فصل وجود مقدس حضرت صادق ٧ به يكى از مهم‌ترين اوصاف حميده و صفات پسنديده كه روش انبيا و متقيان بوده، يعنى صفت با عظمت عفو و گذشت اشاره مى‌نمايد.

عفو و گذشت در جايى است كه انسان از پدر و مادر، از زن و فرزند، از اقربا و خويشان و از دوست و آشنا و از مردم، آزارى واذيتى ببيند كه آن آزار و اذيت معلول بى‌خبرى، غفلت، جهل، حسد، كم ظرفيتى و اشتباه و خطاى آزاركننده باشد، در تمام اين موارد خداوند مهربان و انبياى الهى و ائمه طاهرين : و عرفاى شامخ و اولياى كامل، دستور گذشت و عفو مى‌دهند و پس از عفو دستور به احسان و نيكى درباره آزار دهنده صادر مى‌كنند.

اما اگر انسان در ميدان جنگ با كفار و مشركان روبرو شد، كفار و مشركانى كه به مملكت اسلام و ملت قرآن هجوم آورده‌اند، جاى عفو و گذشت نيست، بلكه جاى جنگ و جهاد و زمينه نابود كردن دشمن و از بين بردن اعداى دين است، مگر اين كه دشمن به طور واقع از نقشه شومش برگردد و به خواسته‌هاى مردم مؤمن گردن نهد و خسارات وارده را جبران نمايد و از مردم مسلمان طلب صلح كرده و از كردارش به طور مسلم پشيمان شده باشد و يا در ضمن جنگ، با اسلام عزيز آشنا