عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٨٨ - ريشه طمع

[وقال اميرالمؤمنين ٧: تفضل على من شئت فانت اميره، واستغن عمن شئت فانت نظيره، وافتقر الى من شئت فانت اسيره‌]

اميرالمؤمنين ٧ مى‌فرمايد:

به هر كه خواهى احسان كن كه بر اساس قاعده الانسان عبيد الاحسان امير او گردى و از غير حضرت عزت استغنا جو تا نظير او باشى و به هر كه خواهى اظهار حاجت كن به قصد چشم داشت احسان از او تا اسير او گشته و دچار خفت شوى.

ريشه طمع‌

امام صادق ٧ در پايان روايت مى‌فرمايد:

ايمان انسان طمعكار ناقص است در حالى‌كه از اين معنى خبر ندارد و نمى‌داند دچار چه زيان خطرناكى است ايمان وقتى تجلى در قلب داشته باشد بين انسان و طمع قرار مى‌گيرد و به انسان مى‌گويد: اى مؤمن و اى صاحب من! خزانه‌هاى حضرت الهى از كرامت و نعمت مملو است و او خدايى است كه مزد نيكوكار را ضايع نمى‌كند، آنچه در دست مردم است و طمعكاران به آن طمع مى‌ورزند آميخته به زحمات و رنج‌ها و حلال و حرام است و به دست آوردن يك قيراط از آنان بى‌خفت و منت و زحمت ميسر نيست. با اين هشدار روى عبد را به جانب توكل‌