عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٧ - حقيقت انسان و انسانيت در روايات

يعنى خدايا! براى ملزم شدن به راهى كه عاقبتش عشق توست و نهايتش جنت و بهشت است ما را هدايت فرما، آن راهى كه مانع پيروى ما از هواى نفس است، هوايى كه محصولى جز نابودى ندارد و مانع از دچار شدن به خود رأيى است كه غير هلاكت ثمرى بر او نيست.

براى انسان در صورت مصرف كردن قوايش هماهنگ با خواسته‌هاى حق، مقامى است كه معارف الهيه از آن مقام تعبير به قرب و جذب كرده‌اند و اين مقام بدين كيفيت براى احدى از موجودات نيست دو مقامى كه حضرت سيدالشهدا با اشك دو ديده پاك و خدا بينش از حضرت حق در دعاى عرفه در صحراى عرفات تقاضا كرد:

الهى حققنى بحقايق اهل القرب واسلك بى مسلك اهل الجذب‌[١].

بار خدايا! مرا به حقايق اهل قرب ثابت قدم كن و به راه و روش اهل جذب ببر.

شما مى‌دانيد كه تمام انسان‌هاى مؤمن، عاشق رسيدن به اجر و مزد عبادت يعنى بهشت حقند ولى كار عظمت و بزرگى انسان در اين جهان هستى بجايى مى‌رسد كه از بهشت غافل گشته و غرق در عشق دوست مى‌شود در اينصورت كه عشق بهشت متوجه انسان گشته و براى ورود و ديدار انسان در التهاب و اضطراب قرار مى‌گيرد.

ان الجنة لاعشق لسلمان من سلمان للجنة[٢].

اشتياق بهشت براى سلمان بيشتر است از شوق سلمان به بهشت.

صدوق بزرگوار نقل مى‌كند:

[١] - الاقبال: ٣٤٩؛ مفاتيح الجنان( دعاى عرفه).

[٢] - روضة الواعظين: ٢/ ٢٨٢؛ بحار الأنوار: ٢٢/ ٣٤١، باب ١٠، حديث ٥٢.