عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٨٤ - لذت عفو

لذت عفو

در حديث پنجاه و هفتم در رابطه با حلم و بردبارى كه بى‌ارتباط به مسئله عفو نيست، چرا كه عفو ميوه شيرين حلم است، مسائلى گذشت از اين جهت توضيح و تفسير بيشترى را در اين فصل لازم نمى‌بينم و به ترجمه آن اكتفا مى‌كنم.

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

معنى عفو اين است كه هرگاه از كسى جرمى و تقصيرى به تو واقع شد از پى او براى انتقام گرفتن نروى و حتى آن جرم و اذيت را به او اظهار نكنى و به رخ او نكشى و از زبان و دل و ظاهر و باطنت او را در اين زمينه فراموش كنى و بيش از پيش به وى احسان و نيكى كنى!

به اين صفت كمال و گوهر گرانبها كسى راه نمى‌برد مگر اين كه لذت عفو حضرت حق را نسبت به گناهانش چشيده باشد و پروردگار مهربان وى را به صفات ستوده و اطوار محموده مزين نموده و به نور بهاى خود او را غرق كرده باشد كه عفو و گذشت كار مردان خداست و اين صفت الهى در خور هر ظرفى و هر موجودى نيست.

عفو و مغفرت و گذشت و بخشش نسبت به تقصير و عصيان مردم از صفات الهى است كه در قلب بندگان برگزيده جنبه امانت دارد، اين گوهر تابناك معنوى در قلوب اوليا براى آن است كه با عباد خدا چون خدا رفتار كنند، چه اين كه بنده ضعيف هر چند مستغرق در عبادت و بندگى باشد، باز محتاج به عفو و فضل خداست و به عبادت تنها نمى‌توان مستحق درجات عاليه شد.

خداوند دستور داده كه عفو كنيد و پرده‌پوشى نماييد، مگر دوست نداريد مورد عفو حق قرار بگيريد، كسى كه از ديگران گذشت ندارد چه توقعى از گذشت‌