عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٦١ - حلم در قرآن مجيد

[إن إبراهيم لأواه حليم‌][١].

يقينا ابراهيم بسيار مهربان و بردبار بود.

[إن إبراهيم لحليم أواه منيب‌][٢].

به راستى كه ابراهيم بسيار بردبار و دلسوز و روى آورنده [به سوى خدا] بود.

[قالوا يا شعيب أ صلاتك تأمرك أن نترك ما يعبد آباؤنا أو أن نفعل في أموالنا ما نشؤا إنك لأنت الحليم الرشيد][٣].

گفتند: اى شعيب! آيا نمازت به تو فرمان مى‌دهد كه آنچه را پدرانمان مى‌پرستيدند رها كنيم؟ يا از اين كه در اموالمان به هر كيفيتى كه مى‌خواهيم تصرف كنيم دست‌برداريم؟ به راستى كه تو [انسانى‌] بردبار و راه‌يافته‌اى [پس چرا مى‌خواهى در برابر آزادى ما نسبت به بت‌پرستى وهزينه كردن اموالمان به هر كيفيتى كه بخواهيم بايستى؟!]

[رب هب لي من الصالحين\* فبشرناه بغلام حليم‌][٤].

پروردگارا! مرا فرزندى كه از صالحان باشد عطا كن.\* پس ما او را به پسرى بردبار مژده داديم.

در اين آيات دقت كرديد كه مسئله حلم از چه ارزش والايى برخوردار است كه حلم، اخلاق حضرت حق و از اوصاف پسنديده انبياى الهى است.

اگر حلم خدا در برابر مردم عاصى و كم ظرفيت نبود، اگر انبيا از حلم و بردبارى‌

[١] - توبه( ٩): ١١٤.

[٢] - هود( ١١): ٧٥.

[٣] - هود( ١١): ٨٧.

[٤] - صافات( ٣٧): ١٠٠- ١٠١.