عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٨ - حقيقت سخن و كلام

[ألكلام اظهار ما في قلب المرء من الصفاء والكدر والعلم والجهل، قال اميرالمؤمنين ٧: المرء مخبوء تحت لسانه‌]

حقيقت سخن و كلام‌

در اين فصل، امام صادق ٧ به يكى از بزرگ‌ترين نعمت‌هاى الهى كه در قرآن مجيد به عنوان يكى از نعمت‌هاى ربوبى شمرده شده يعنى مسئله بيان و كلام و سخن گفتن اشاره مى‌فرمايد:

[الرحمن\* علم القرآن\* خلق الإنسان\* علمه البيان‌][١].

[خداى‌] رحمان\* قرآن را تعليم داد.\* انسان را آفريد؛\* به او بيان آموخت.

سخن و كلام همان طور كه امام به حق ناطق مى‌فرمايد: علت ظهور باطن متكلم و گوينده است. سخن نشان مى‌دهد كه درون گوينده در چه وضعى است؟

آيا اهل صفاست، يعنى درونى آراسته به ايمان و حقيقت و فضيلت و كرامت دارد كه اگر اين‌گونه باشد، سخنش حق و كلامش چراغ هدايت و بيانش امر به معروف و نهى از منكر و وسيله نشر علم و اخلاق و حسنات است.

و اگر كلامش لغو و بيهوده و سخنش بى‌معنى و باطل است، روشن مى‌كند كه‌

[١] -الرحمن( ٥٥): ١- ٤.