عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٩ - قضا در اسلام

قضا در اسلام‌

قاضى از نظر مقررات فقه اسلامى بايد مؤمن، عادل، عالم، متفرس، حاذق، پاك‌دامن، شجاع، صبور و حليم باشد و عمل خويش را نوعى از عبادات بشناسد و از فشار كار، خسته و آزرده نشود و پاداش مجاهده خود را نزد خداوند احتساب كند.

در حال كسالت و خواب‌آلودگى و در حال شادى شديد و ابتلاى به هم و غم و خشم و گرسنگى و انباشتگى شكم و سرماى سخت و گرماى طاقت‌فرسا از حكومت بپرهيزد و خود مباشر خريد و فروش و ساير انواع معامله نشود تا درباره او تسامح روا ندارند و از رهگذر ارزان فروختن به او و گران خريدن از او حقى بر ذمه‌اش احراز نكنند و او را مأخوذ به حيا نسازند؛ زيرا پيامبر ٦ فرمود:

ما عدل وال اتجر في رعيته ابدا[١].

قاضى كه در بين مردم تجارت مى‌كند هرگز به عدالت نمى‌تواند قضاوت كند.

قاضى از نظر مقررات فقه اسلامى مى‌بايد طرفين دعوا را در سلام و كلام و نظر و مجامله و ساير انواع اكرام و احترام در يك سطح قرار داده و در حكومت خود چنان بى‌نظر باشد كه خويشاوند به جانبدارى او طمع نبندد و دشمن از عدالت پروريش نوميد نگردد.

[١] -مستند الشيعة: ١٧/ ٦٧ المسألة السادسة؛ جواهر الكلام: ٤٠/ ٨٣، باب كراهة ان يتولى القاضى.