عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٧٨ - علاج اسباب غضب

و اما طلب نفايس، كه موجب مناقشه و منازعت بود مشتمل باشد بر خطاى عظيم از كسانى كه به سعت و قدرت موسوم باشند تا به اوساط الناس چه رسد[١].

در هر صورت از آيات قرآن مجيد و روايات و اخبار و فرمايش‌هاى اولياى حق و حكيمان استفاده مى‌شود كه غضب مرضى مهلك و رذيلتى ابليسى و صفتى شيطانى است و اين رذيلت در هر كسى باشد از رحمت حق محروم و در بين خلق خدا از اعتبار عارى است. چه نيكوست كه انسان در تمام برخوردهايش از حلم و بردبارى بهره گرفته و از غضب و خشم به دور باشد كه حلم موجب نورانيت و غضب علت تاريكى درون و ظلم و ستم بر مردمان است.

اولياى خدا كه غرق در معرفت حق و منور به نور عشق حضرت دوست بودند از اين رذايل راحت و از اين آلودگى‌ها مصون بودند.

آنان جز لقاى حق و وصال يار طلب نمى‌كردند و لقا و وصال را در پيراستگى از اوصاف ابليسى و آراستگى به حسنات الهى مى‌دانستند.

به قول عاشق عارف مرحوم الهى قمشه‌اى:

[١] - اخلاق ناصرى: ١٣٨.