الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ١٤٦ - الباب السابع فيما ورد في شأن موسى عليه السلام

من كفيلى نداشته باشد (يعنى معتقد به خداوند نباشد). مريض كسى است كه طبيبى مانند من نداشته باشد. غريب كسى است كه مثل من مونسى نداشته باشد.

اى موسى، از طعام به يك قطعه نان جو راضى باش كه جلو گرسنگى تو را بگيرد، به يك خرقه‌اى قانع باش كه عورتت را بپوشاند به مصيبتها صبر كن. و وقتى كه ديدى دنيا به تو رو آورده، بگو ما براى خدا هستيم و به سوى او برخواهيم گشت. پس اين گناهى است كه در عقوبت آن تعجيل شده (يعنى ثروت براى اشخاص بى‌ايمان، عذاب و گرفتارى از جانب خداست). وقتى كه ديدى دنيا به تو پشت كرده، بگو مرحبا شعار اشخاص صالح. اى موسى، از جاه و جلال فرعون تعجب مكن و در شگفتى آن مباش كه از آنها لذت مى‌برد. زيرا همه آنها زينت حيات دنيا هستند.

قال: و أوحى اللَّه إليه‌: يا موسى، ادعني على لسان لم تعصني به قال: ربّ و أنّى لي بذلك؟ قال: ادعني بلسان غيرك.

باز هم احمد بن فهد گفته: خداوند به موسى عليه السلام وحى كرد: اى موسى، مرا با زبانى بخوان كه گناه نكرده است. موسى عرض كرد: خداوندا، آن زبان را از كجا بياورم؟ خطاب آمد: با زبان ديگرى مرا دعا كن (يعنى هنگام دعا ديگران را با خودت قاطع كن و بگو خداوندا، ما را ببخش يا حاجت ما را روا كن).

قال: و في الحديث القدسي‌: يا موسى، سلني كلّما تحتاج إليه حتّى علف شاتك و ملح عجينك.

باز هم احمد بن فهد گفته: در اين حديث قدسى آمده: اى موسى، از من مانند كسى سؤال كن كه خود را به وى نيازمند مى‌دانى. حتى علف گوسفندان و نمك خميرت را از من بخواه (يعنى از من چيزى بخواه كه به آنها محتاج هستى نه چيزهاى تجملى و تفننى).