الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ١٦٠ - الباب السابع فيما ورد في شأن موسى عليه السلام

خداوند فرمود: من هنگام مرگ آن شخص، عده‌اى ملائكه مى‌فرستم كه او را تا قبر مشايعت كنند و تا روز محشر مونس او باشند. موسى عرض كرد: خداوندا، پاداش كسى كه مادر داغديده را تسليت بگويد و دلدارى بدهد چيست؟ خداوند فرمود: من او را در زير سايه‌ام قرار مى‌دهم. يعنى او را در روزى كه سايه‌اى جز سايه من نيست، در سايه عرش خودم قرار مى‌دهم.

و روى في رسالة الغيبة[١] أنّ موسى عليه السلام استسقى لبني إسرائيل حين أصابهم قحط، فأوحى اللَّه إليه: لا أستجيب لك و لا لمن معك و فيكم نمّام قد أصرّ على النميمة، فقال يا ربّ، و من هو حتّى نخرجه من بيننا؟ فقال: يا موسى، أنهاكم عن النميمة و أكون نمّاما؟! فتابوا بأجمعهم، فسقوا.

شهيد ثانى در كتاب الغيبه روايت كرده: هنگامى كه قحطى قوم بنى اسرائيل را فرا گرفت، موسى براى طلب باران مناجات كرد. خداوند به موسى وحى فرمود: من دعاى تو و كسانى كه با تو هستند اجابت نمى‌كنم. چون در ميان شما سخن چينانى هستند كه كارشان هميشه سخن چينى است. موسى عرض كرد:

خداوندا، آن شخص كيست؟ معرفى كن تا از ميان خود بيرون كنيم. خداوند فرمود: اى موسى، مگر مى‌شود من شما را از سخن چينى منع كنم و خودم سخن چين باشم؟ پس بگو همه اينهايى كه در مصلا هستند توبه كنند، تا من با باران آنها را سيراب كنم.

قال‌: و قيل مكتوب في التوراة: تطلب الأمانة و الرجل مع صاحبه بشفتين مختلفتين، يهلك اللَّه يوم القيامة كلّ شفتين مختلفتين.

[١]- و الصحيح أنّ اسم الكتاب« كشف الريبة في أحكام الغيبة».