پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٩ - امامت و امامان از نگاه امام كاظم عليه السلام

و نزد او نشستم.

ابو الحسن رو به من كرد و فرمود: اى پسر خالد، ما به اين امر (مظلوم بودن و ...) آگاهتر هستيم. پس آن را با خود نجوا مكن.

گفتم: فدايت گردم، به خدا سوگند از چنين تصورى غرضى نداشتم.

امام عليه السّلام فرمود: نحن أعلم بهذا الأمر من غيرنا و لو أردنا اذن إلينا، و إن لهولاء القوم مدة و غاية لابدّ من الإنتهاء إليها؛

ما به اين امر از ديگران آگاهتريم و اگر بخواهيم از آن ما خواهد شد، اما اين جماعت را مدت و فرجامى است كه ناچار بايد به پايان خود برسد.

گفتم: ديگر هرگز چنين چيزى (انديشه‌اى) در دل نمى‌گذرانم.

امام عليه السّلام فرمود: هرگز بدان باز نگرد».[١]

٢١. «محمد بن حكيم» از ابو الحسن عليه السّلام نقل مى‌كند كه فرمود: انما هلك من كان قبلكم بالقياس إنّ اللّه- تبارك و تعالى- لم يقبض نبيّه حتى أكمل له جميع دينه في حلاله و حرامه، فجاءكم مما تحتاجون إليه في حياته و تستغيثون به و بأهل بيته بعد موته، و انها مصحف عند أهل بيته حتى أن فيه لارش خدش الكفّ، ثم قال: إن أبا حنيفة- لعنه اللّه- ممن يقول: قال علي، و أنا قلت؛[٢]

آنان كه پيش از شما به هلاكت رسيدند، «قياس» [در احكام را] در پيش گرفته بودند.

خداى- تبارك و تعالى- زمانى پيامبر خود را از ميان مردم برگرفت كه تمام احكام دينش را از حلال و حرام كامل كرد. او تمام آنچه را كه در زندگى خود بدان نياز داريد، براى شما آورد و پس از مرگش از اهل بيت او مدد مى‌جوييد. [بدانيد كه‌] اين احكام در «مصحفى» نزد اهل بيت او قرار دارد كه حتى «ارش» (تاوان) خراشيدن دست در آن آمده است. سپس فرمود:

[١] . بصائر الدرجات/ ١٢٦.

[٢] . همان/ ١٤٧.